5x is scheepsrecht?

 Is dat zo?
Vaak wordt 3x al als waarheid aangenomen, maar er zijn ook bronnen die 5x aanhouden.
Ik ga me daaronder scharen.
Na 5 operaties aan mijn linkeroog vind ik het wel welletjes.
Nog steeds hopend op een deelse genezing heb ik de moed zo ongeveer opgegeven.

Ik verlang zo naar mijn, ons, geliefde Frankrijk, het inpakken van de caravan, het samenwonen op 10 vierkante meter, de gesprekken in ons beste Frans met de Fransen die we ontmoeten en ons complimenteren met ons Franse frans.

Ik hoef niet eens meer dan honderd meter te kunnen lopen. Als ik maar naar Frankrijk kan rijden met ons huis achter ons aan.

Mon histoire se répète

Zo zit ik nu, midden in de nacht, net als in 1969, te kijken naar astronauten in de buurt van de maan.

Destijds in spanning met de camera in de aanslag voor de tv, nu wat geavanceerder achter het computerscherm.

Ik mis Henk Terlingen wel...

Niet minder spannend en in ieder geval zeker niet minder interessant en de moeite waard om voor op te blijven.

(Dit in tegenstelling tot de komende voetbal WK wedstrijden, waarvan ik alleen maar dankbaar ben voor het tijdsverschil...)

Nu nog een minuut of 25 voordat de crew weer achter de maan uitkomt.

Films

 Naar aanleiding van een schrijven van vriend P over bioscoopbezoek, de volgende bijdrage.

In heel mijn leven vier keer naar een film geweest.

De eerste was in het parochiehuis aan de Jan Schöfferlaan in Den Bosch. "Marcelino brood en wijn".

De tweede was vele jaren later, op de kweekschool, toen ik al van het lezen af was en dacht dat ik het met het bekijken van "Tom Jones" wel zou redden bij het Havo-examen Engels... Niet dus, maar gelukkig sprak ik, dankzij radio Luxemburg beter Engels dan mijn leraar....

De derde keer was het bekijken van "Amadeus". Geen touw vast te knopen aan het verhaal, maar zij was toendertijd wel erg mooi.

De laatste keer was het Franse verhaal van een onderwijzer in "Être et avoir", waarvan ik bij het schrijven dezes pas de titel ontrafel.

Ik heb moeten vechten tegen de slaap.

Gelukkig hoef ik dat al jaren niet meer bij het zien van films op tv.

Ik haal de eerste vijf minuten al niet meer. |

Slavernij

 Read my lips.

In navolging van de hedendaagse hype om ons nationaal verleden te laten verontschuldigen voorspel ik jullie dat de slavernij van te kopen en te verkopen voetballers van nu over een tweetal honderd jaren tot een volksopstand gaat leiden.
Alle opgestreken miljoenen zullen terugbetaald moeten worden. Aan wie is nu nog niet duidelijk, want voetbalclubs zijn dan al lang passé. Stadions zijn ingestort en verworden tot ruïnes. 
Bij een verstandige insteek komen de tegoeden terecht bij minderbedeelde ijsberen in Greenland, bij de redders van dolfijnen en tonijnen langs de kust van wat nu Japan heet.

Nee, we zijn nog niet af van de slavernij, nog lange niet, nog lange niet.

Terug naar toen en weer terug

 Lang, lang geleden was er eens een AVRO-MINJON afdeling Vught.
Avro-Minjon? Ja een een miniatuur jeugdomroep binnen de Avro van toen.
Afdeling Vught bestond uit: 
Peter van de Akker, Laurens de Vaan, Angeline Graste, Jan Smeets, Frank Franken en ondergetekende.
We verzonnen hoorspelen, verzorgden reportages en interviews en spraken boeken in.
Peter van den Akker is uiteindelijk de journalistiek in gegaan en heeft zich onderscheiden bij o.a. de NCRV en de School voor journalistiek in Tilburg.
Momenteel bekijkt hij de wederwaardigheden van en in ons land van een afstand, vanuit Zuid-Afrika.
Ik onderhoud nog contact met hem en mag twee keer per jaar schriftelijk een wens van hem ontvangen te weten met Pasen en met Kerst.
Altijd gevat geschreven en de moeite waard om voor altijd te bewaren.
Zo ook nu.
Peter schreef ons, W en G, een kerstwens en ging daarbij op onnavolgbare wijze in op de politieke problemen die ons hier in Nederland bezig houden.
Met zijn toestemming © Peter van de Akker volgt hierna zijn kerstanalyse.

DE LEVENDE KERSTSTAL VAN 2025.

 

Ook het winkelcentrum Eastgate waar ik mijn boodschappen doe, is veranderd in een kerstballentent van gigantische omvang. Eén ding is duidelijk; in Zuid-Afrika is de desacralisering van het christelijke kerstfeest een voldongen feit. Het verschil met Nederland is dat daarover in Zuid-Afrika helemaal niet wordt gezeurd. Hier slapen zoveel religies en overtuigingen op even zoveel kussens dat er voor de duivel geen beginnen meer aan is om daar nog tussen te komen. In Nederland daarentegen zijn geseculariseerde Nederlanders met een judaïstische achtergrond ook dit jaar weer in alle staten over hoe als gevolg van omvolking heilige huisjes nietsontziend door enge griezels omver worden getrapt.

 

 Daarom bemoedigde het mij dat het demissionaire kabinet het kerstreces ook wilde benutten om onder regie van onze eerste minister Schoof tegen deze teloorgang een dam op te werpen met de presentatie van een naar goed ouderwets katholiek gebruik, levende kerststal voor iedereen te bewonderen in de centrale hal van de Tweede Kamer in Den Haag. Over de rol van Maria was men eensgezind; die kreeg Mona Keijzer met haar zo maagdelijke uitstraling en oogopslag. Over de rol van Jozef kon ook geen twijfel bestaan. Die werd toebedeeld aan Henri Bontenbal als sexy timmerman, verzot op schuren en schaven maar ook met zo’n uitstraling van hulpeloze verbazing over Maria die hem had opgebiecht over hoe bij haar de klok werd geluid zonder hem te vertellen waar bij dat gedruis de klepel had gehangen. Nog voor haar iets werd gevraagd, had Caroline van der Plas zich al aangemeld om als wolf in schaapskleren op haar zachte voetjes aan de kribbe een oogje in het zeil te houden. Bij de verdere rolbezetting ging het echter mis. Voor de drie wijzen uit het oosten waren namelijk geen geschikte kandidaten uit de bus gekomen. Ook Faber was tot haar grote teleurstelling  niet door de ballotage heengekomen terwijl zij er zich nog zo op had verheugd om voor deze benoeming in de prijzen te vallen. Zij had er zelfs al een mooie cadeautas voor aangeschaft om daarmee met haar geschenken bij de boreling neer te knielen.

 

Het tot leven wekken van de demissionaire kerststal dreigde een deerniswekkende uitstalling te worden; sterker nog, het ontaardde in een crisis. Dat er geen fatsoenlijke wijzen te vinden waren; was nog tot daaraan toe. Maar er lekte ook nog eens uit dat Dilan er niet over peinsde om de herders tot de demissionaire kerststal toe te laten. Van haar weerzin tegen dat volk had zij nooit een geheim gemaakt. Heel voorzichtig probeerden confessionele collega’s nog aan haar uit te leggen dat de herders niet in de levende stal mochten ontbreken omdat zij het toch waren die de engel had uitgekozen voor zijn verkondiging dat er een Herder was geboren die over de wereld verstrooide schapen zou inzamelen. Bij Dilan sloegen toen de stoppen door. Als een feeks ging zij tekeer waarbij ook Maria en Jozef het moesten ontgelden. Ik blijf het zeggen, gilde zij, voor hen is er dit jaar ook geen plaats in de herberg!

 

Zo viel het plan van de levende kerststal in duigen. In het Kuinderbos in de Noordoostpolder liet Schoof daarom gewoontegetrouw weer een dennenboom omkappen om er in de hal van de Tweede Kamer toch nog iets van te maken.

 

Graag wens ik jullie allemaal heel fijne feestdagen en een prachtig nieuwjaar.

 

 

Peter.

 

Terug naar toen

 Ik weet het, geen bijster originele titel, maar wel een die de lading op en neer dek(t).

Ik heb zo'n medelijden met de kinderen van tegenwoordig die naar het SInterklaasjournaal moeten, MOETEN, kijken.
Een journaal, eigenlijk geschreven en geacteerd voor hun ouders, die er ook geen touw meer aan vast kunnen knopen.
Een journaal, eigenlijk geschreven en geacteerd door politiek verslaggevers en cabaretiers, die er zelf in de zomertijd heel hard om moeten lachen, maar geen idee hebben van kindergedachten.
Een journaal, dat in de loop der jaren steeds meer van de gelovige kinderen is af komen te staan en ouders opscheept met nachtmerries, onmogelijk op te lossen puzzels en gefrustreerde kinderzielen.

Ik herken het wel, dit soort puberhumor. Ook wij, onderwijzers en juffen(!@P) van destijds, ik spreek over 40++ jarwn geleden, maakten ons soms schuldig aan grapjes, die wíj begrepen maar ver boven de hoofden van de leerlingen uitstegen. Maar nooit ten koste van die laatste groep.

Wat verlang ik terug, vriend P, naar de verrassingen op de tafel.
Ik wilde graag een modeltrein, en kreeg een chocolade replica.
Achteraf wellicht de bodem geweest voor een van mijn hobby's. 

Mijn broer E wilde graag een eerste fiets en kreeg een opgeknapt gedrocht met banden waar een fatbike van nu jaloers op zou zijn.

De wensen van zus M zijn me niet bijgebleven en van broer S was toen nog geen sprake.

Maar alles was door onze ouders met de beste bedoelingen geschonken. Daar twijfel ik nu niet aan.
Evenmin hadden we last van puzzelstukjes die we niet meer konden vinden want anders....

Doe mij de Sint van toen maar.

ONkundige mensen

 Ik heb niks met voetbal sinds het Heizeldrama.

Sindsdien is het alleen maar harder en vooral corrupter geworden. In alle geledingen.

Vandaag kreeg de oorlogszuchtige Trump, mag ik even kotsen, een vredesprijs van een even corrupte voorzitter van de wereldwijde voetbalbond met de veelzeggende naam Infantini. Nooit verder gekomen dan de hersenen van een 2-jarige en dat is dan nog veel.
Heb je zijn bruine tong op de foto's, die ik vanwege allerlei rechten niet mag prubliceren, ook gezien?
En zijn bruinplakkerige speech gehoord? 
Maar ja, soort zoekt soort is een ijzersterk en door de eeuwen heen bewaarheid gezegde. 

Het zou de KNVB prijzen om  het Nederlands elftal terug te trekken uit deze modderzooi.

Gelukkig kijk ik dus na het voornoemde drama nooit meer voetbal, maar dit moest me even van het hart.
Wie weet kijkt er iemand van de KNVB mee en komt alsnog tot inzicht.
Wie weet....