Vooral dat laatste is erg belangrijk voor het doel waar ik hem voor gebruik.
De deur moet vliegensvlug dicht kunnen. Letterlijk vliegensvlug.
Want het doel waar ik de hondenkooi voor gebruik is oneigenlijk. De bedoeling van de ontwerpers van dit voorwerp was om honden en hondjes tijdelijk veilig voor zichzelf en hun omgeving in op te bergen. Voorzien van een lekker warme deken, een drinkbak en eventueel wat proviand kunnen die dieren hierin opgeborgen worden. Geen dierenliefhebber die daar bezwaar tegen maakt.
Ook ik niet. Want ik mag toch zeker tot de dierenliefhebbers gerekend worden. De aandachtige lezer zal zeker mijn schrijfsel "muizenissen" gelezen hebben, waaruit blijkt dat ik me al sinds mensenheugenis tot die categorie mag rekenen.
Zo ook deze weken.
Onze tuin wordt bevolkt door, na zorgvuldige telling in de laatste winter, zo'n 21 verschillende soorten vogels. Dat varieert van de huis-, hegge- en kraagmu(t)s via allerlei mezensoorten, spechten en ekstergebroed, met een zijweg naar rode borstjes en zwarte merels naar diverse watervogels.
En over die laatste wil ik het nu hebben.
De achtergrens van onze tuin is een sloot. In vroeger jaren plachten wij daar onze spaarzame vrije uren aan door te brengen, maar momenteel is de grens van de tuin en de sloot een plantaardige puinhoop. Ideaal voor overnachtingen van diverse soorten watervogels. Eenden, meerkoeten en waterhoenen.
En over die laatste wil ik het nu hebben.
Onze tuin wordt overspoeld met waterhoenen. Ze vreten het gras kaal, ze vreten alle vogelvoer op, ze schijten het gras groener dan groen en nemen en passant daarbij ook het tuinmeubilair dat kan overwinteren, mee.
En bleef het maar bij de tuin. Nee, die groenmakers zorgen er indirect ook voor dat de uitgestoten diarree onder je schoeisel blijft plakken en door ons na een wandeling in de tuin mee naar binnen genomen wordt.
Dat alles werd me vorige week te gortig. Als dierenliefhebber kon ik het niet over mijn hart verkrijgen om deze vogels dood te knuppelen of met een luchtbuks te bestoken. Hoewel de eerlijkheid mij wel gebiedt hier op te biechten dat ik vrij veel tijd heb doorgebracht met het 'googelen' naar een recept met waterhoen. Niks gevonden overigens.
De dierenliefhebber in me zocht dus een humanere manier om van de plaag af te komen.
Ik had ze intussen geteld, die waterkippen. Het waren er zes. Het was volgens mij een éénoudergezin. Één roodsnavelig volwassen dier met vijf nakomelingen bezetten met grote regelmaat mijn grasmat. Op de een of andere manier moest het te doen zijn om die beesten te laten verdwijnen.
Ik kreeg een idee. Als ik nou eens de bench van de honden van mijn zoon M .........
Zo gedacht, zo gedaan.
De bench was beschikbaar en met een kleine ingreep werd deze omgebouwd van hondenbewaarplaats tot hoendervangplek. De deur werd met een elastiek tot klapdeur omgebouwd en met een stokje met daaraan een touwtje op scherp gezet.
Wat voer op de bodem, touwtje naar binnen geleid en het moest gaan lukken.
Het duurde niet lang of de eerste waterhoen, een onervaren jong, liep letterlijk in de val. Het voer in de bench werd hem te veel, hij stapte naar binnen, ik zat in de huiskamer op de loer en trok aan het touwtje en.... klap.... de deur sloot zich achter het nietsvermoedende waterkuiken.
Maar wat nu?
Natuurlijk had ik mijn plannen al gemaakt voor het geval ik beet zou hebben. De vogel zou ergens in een polder, ver van zijn geboorteplek, zijn vrijheid herkrijgen.
Zo gedacht, zo gedaan. De bench met wild fladderende paniekerende vogel achter in auto gezet en op weg naar een polderplek.
Geen probleem, buiten dat het beest niet alleen de bench, maar ook de auto volscheet met dunne groene poep.
Maar dat had ik er allemaal voor over.
Ergens op een polderweg parkeerde ik de auto, opende de deur van de bench en het gestresste dier fladderde zijn/haar vrijheid tegemoet.
Dat was nummer 1.
Dezelfde rit met dezelfde smerige gevolgen heb ik tot nu toe nog 4 keer herhaald. In het totaal heb ik vijf waterhoenders geëvacueerd.
En wat blijkt? De voorraad wordt aangevuld. Ze blijven komen. De ene familie is nog niet weg of een andere neemt hun plaats in.
Ik ben niet van plan om er snavelloze, eh slapeloze nachten van te krijgen.
Misschien dat ik zelf maar een recept ga bedenken........
Geen opmerkingen:
Een reactie posten