Rijtjes

Naar aanleiding van wat getsjilp tussen vriend P, zijn Eega en misschien nog iemand, die voor mij op Facebook onzichtbaar, want geen vriend, is, kwam ik op onderstaande gedachten.

Het ging over rijtjes, je weet wel, die je op de Middelbare School van buiten moest leren om iets te kunnen onthouden.
Ik had altijd een heilig ontzag voor diegenen die dat konden, dat onthouden. Want zelfs die rijtjes zeiden mij niets.
Of toch?
Meneer Van Dale Wacht Op Antwoord..... Alom bekend, zelfs nu nog merk ik bij de kinderen die ik mag remediëren. Alleen die Meneer zegt ze niet zoveel. Machtsverheffen is een onbekende kreet en zal alleen maar gebezigd worden door die kinderen die wiskunde in hun vakkenpakket(je) hebben.
Wat moet je anders met MACHTsverheffen. En ineens zit ik weer in de politiek. Want dat gaat over Macht en machten. Verheffend of minder.

Ik kom even terug op de rijtjes.
Ik heb nooit, echt NOOIT, welk rijtje dan ook, uit mijn hoofd kunnen leren. Misschien ook wel niet WILLEN leren.

Sinds mijn 7e bespeel ik de piano. En niet zonder succes, mag ik in alle bescheidenheid wel zeggen. Mijn specialiteit is het á vue-spelen. Glenn Gould schijnt er ook een meester in geweest te zijn. Maar hij prentte ook al die noten zich meteen in.
Maar een rijtje noten heb ik nooit van buiten kunnen leren. Het blijft bij een maat of 4, dan is mijn geheugen wat noten betreft helemaal vol.
Terwijl ik schijnbaar moeiteloos melodieën op Classic-FM mee-neurie, -zing en soms ook wel -brul en dirigeer.
Vreemd.
Die rijtjes Duits, Frans en Latijnse grammatica heb ik, misschien wel gelukkig, nooit in mijn geheugen kunnen prenten.

Misschien ben ik wel niet zo'n rijtjes-mens.

Misschien ten overvloede: ik zit er allerminst mee.
Soms heb zelfs medelijden met diegenen die al die rijtjes met zich meezeulen.
Dan denk ik: Heb ik lekker plaats voor leuke dingen in mijn geheugen.
En daar is niks mis mee.