(H)oren

Na mijn bril sedert 1954, de gouden kies van 50 jaar terug, mijn stalen knieën die inmiddels al weer aan vervanging toe zijn, is er volgend hulpmiddel aan mijn verzameling toegevoegd.
Een gehoorhulpmiddel, eentje voor links en een andere voor in de rechter gehoorgang.

Was het nodig? Volgens mijzelf natuurlijk niet, maar volgens mijn omgeving vroeg ik te vaak naar de bekende weg.
Met mijn handen als extra oorschelp merkte ik ook wel dat dat beter hoorde, maar ik hoopte op een versterkte groei van die oorschelp, zoals bij ouderen het geval is.
Kennelijk ben ik nog niet toe aan een groot oor, vandaar toch mijn plotse beslissing om bij een gehoorgang naar binnen te stappen om spreekwoordelijk mij mijn oren eens goed te laten wassen en daarna te laten meten.

Voorzien van grafieken van uitval van bepaalde frequenties keerde ik huiswaarts.
Dan moet het maar gebeuren, was mijn conclusie.

Vandaag kreeg ik er twee achter en in mijn oren.
En ik moet zeggen:
Ik hoor anders.
Ik hoor me lopen, ademen en ook de omgevingsgeluiden komen anders binnen.
Het zal ongetwijfeld wennen zijn om niet meer te hoeven zeggen: "Wat zei je?"
Van de andere kant ontneemt het me enige bedenktijd voor een antwoord.....
En ach, hoe was het ook weer?
Elk nadeel hep se foordeel, toch?