Truien en zo

Ik las net het stukje van vriend Pee over het bezoek aan een kledingzaak met een oude man op een bankje en wat uitgezochte truien en niet-bijpassende broeken of andersom voor hem op tafel.
Met medelijden zocht ik de ogen en andere uitdrukkingen van de betreffende verkoopster.
Mij zul je nooit dit tafereel kunnen zien beschrijven.

Decennia geleden heb ik me voorgenomen om nooit, maar dan ook nooit meer een bezoek aan een pashokje te gaan brengen.
In die benauwende omgeving breekt me het zweet over mijn hele lijf en zeker op mijn rug uit, zodat zelfs het passen van een t-shirt niet zou lukken.
Alles wat bij mij in de kast hangt, gelukkig geen kostuum, is bijeengezocht door Wee, aan wie ik de keuze van mijn kleding laat. Het laatste kostuum, groen jasje met bijpassende broek, is door mijn moeder zaliger gekocht, omdat het destijds verplicht was om als hospitant in het lager onderwijs getooid in een pak, met stropdas te verschijnen....
Doe mijn maar een trui en spijkerbroek.

Wee kent mijn maten door jarenlange optische en taktiele ervaring, voorkeuren van kleuren heb ik niet dus die kan ze tot haar genoegen zelf invullen en het allerbelangrijkst: ze weet dat het geen pretje is, integendeel zelfs, om met mij klerewinkels te gaan bezoeken.

Ik wacht het resultaat thuis of anders op een terras wel af.