Ja, Echternach van toen.

Of we mee moesten doen aan de Springprocessie, in mijn beleving net zoiets als op je blote knieën een of andere berg in Portugal opkruipen of jezelf kastijden met spijkerriemen of een kruisiging ondergaan, dát weet ik niet meer. Kortom enge Katholieke uitwassen.

We mochten met het parochieel koor van Maria Middelarares aller Genaden, volgt u me nog?, zingen in de kerk van Echternach.
Als organistje in spe had ik meer aandacht voor de drie, of waren het vier klavieren van het orgel, waaraan onze organist Jacques Frencken, toekomstig winnaar van de Prix de Rome waarvan hij toen nog geen weet had, mocht plaatsnemen.

Van de mis herinner ik me niets meer.
Wel van de terugreis, toen de bus het begaf en er vervangend vervoer vanuit Nederland geregeld moest worden. Dat duurde, dat duurde.

Spannend allemaal. Zeker voor onze ouders, die vanwege het totale gebrek aan communic- en informatie uuuuren in onzekerheid moeten hebben gezeten.