Mat '54

Mat '54, een cryptische titel voor niet ingewijden. Spoorwegliefhebbers daarentegen kennen de uitdrukking wel. Hij staat voor Materieel 1954; spoorwegmaterieel, ontworpen in 1945 en enkele jaren daarna in dienst gesteld. Er zijn nog twee rijdende exemplaren in Nederland aanwezig. Eén in het Spoorwegmuseum, een tweetje, en één in bezit van de Stichting met dezelfde naam, een viertje.
Goed, met dat viertje gingen wij, mijn vrouw Wil en ik, vandaag en route naar Zuid-Limburg. Ik ben sinds een jaar donateur van de Stichting, tegen een zeer bescheiden bedrag gezien mijn professie, en als donateur kwam ik in aanmerking om tegen het zeer bescheiden tarief van 32,50 Euri pp een retourreis Ht -> Krd te maken.
Al voorbereid op een minder confortabele rit dan normaal met NSr van wege het bejaarde materieel, stapten we aan boord. De compressor onder onze bank deed luidkeels zijn werk, dus de remmen waren m.i. in orde. Gelukkig, daar hoefden we ons dus geen zorgen over te maken. Dat bleek op de terugweg wel, want toen was er bij 140Km/u een ingreep van de ATB. Meet knarsende remmen en wolken remstof en in een vreselijke stank van verbrand staal kwamen we midden in een weiland tussen Hlemond en Eindhoven tot stilstand. Het leek Wijster wel. Kwam goed uit, want deze trein figureerde in een film over Wijster en was daarom geel overgeschilderd.
Ht precies op tijd achter ons latend spoedden wij ons richting het zuiden. Geen probleem, want ons viertje is voor 140km/u goedgekeurd en deed dus zijn best. Intussen was elke conversatie schier onmogelijk vanwege de klereherrie van de compressor en de openstaande raampjes ter hoogte van onze medepassagiers die van links naar rechts renden, om maar niets te moeten missen van het voorbijspoedende landschap maar vooral van de in de bochten, nee bogen, hangende trein.
We voelden ons al spoedig vreemde eenden in een nog vreemdere eendenkooi.
In Kerkrade aangekomen werden we gemaand binnen te blijven (behalve de hoofden van onze medepassagiers) en werden we gekoppeld aan twee plan U's, dieseldrietjes dus. We vertrokken in een dieselgangetje naar Simpelveld. Heerlijk, eindelijk even de trein uit, weg van dat kunstleder en lekker op een semi-rieten stoel. Dathadugedacht. Echnie. Een korte plaspauze, niet meer. Dan verder naar Schin op Geul. Daar dan even wat eten en drinken dan? Weer mis, net tijd voor een pilsje, een praatje met vriend P, die speciaal voor ons hierheen was gekomen, en snel weer terug. (We maken het nog een keer goed, P!) Terug naar Simpelveld en intussen een line-up. Zoiets als line-dance, maar dan voor treinen. Nou, Dat was lachen. Ik met mijn nieuwe knieën kon nauwelijks de trein uitkomen want de afstap naar het talud zonder perron is pakweg 70 cm. Die treinen stonden daar in het wild te wachten op een legertje fotografen die allemaal vooraan wilden staan en elke laatkomer, waaronder mijzelf, met een fluitconcert van de baan probeerde te jagen. Ja, moet je bij mij dus niet doen. Lekker op mijn gemak naar de meute gelopen kwam ik Wil in een deuk van het lachen tegen vanwege al die gekken die het plaatje van hun leven schenen te kunnen te schieten. Dat maakte mijn dag goed.
Ach, de terugweg werd gekenmerkt door dezelfde idiofiguren die van raampje naar raampje renden, hun kop buiten staken, het raampje open lieten en ons waarschijnlijk een stijve nek voor morgen bezorgden......
Het heerlijk etentje na afloop in "d'n Boerderij" maakt veel goed.