Mat '54 revisited

Hoewel ik me had voorgenomen om geen treinrit meer met Mat '54 en haar inzittenden mee te maken, ben ik toch voor de bijl gegaan.

Om drie redenen:
1. Het zou de laatste rit zijn vóór de grote voorgenomen en verplichte revisie

2. Het was een bijzonder lange rit.

3. De middagpauze was lang genoeg om ergens iets te gaan eten.

Nu mag de laatste reden misschien een glimlach of gefronste wenkbrauwen opwekken, maar het ontbreken daarvan op de vorige rit was wel een van de redenen om deze rit aan ons voorbij te laten gaan.

De tweede reden was doorslaggevend. Een bijzonder lange rit "met lekker hard rijden" stond in de aankondiging. En dat was 't. Voor een vriendenprijsje, nou ja 42,50 euro pp., konden we bijna half laag Nederland doorcrossen. Van Utrecht vaan Den Haag Holland Spoor, vandaar via Rotterdam, Breda, Eindhoven naar Venlo, alwaar gerangeeerd werd en een line-up voor de liefhebbers werd ge(ar)rangeerd. Dan weer terug naar Eindhoven, 's-Hertogenbosch, Nijmegen, Zwolle, Amersfoort en terug naar Utrecht.

Voorwaar geen doorsnee treindag van een gemiddelde forens nietwaar?

De dag begon al met een tegenslag, want ergens tussen Ht en Ut werd er aan het spoor gewerkt, zodat de reis van Ht naar Ut per bus afgelegd moest worden. Op zich geen ramp, ware het niet dat de bus er minimaal 50 minuten over zou doen, files daargelaten. Dat hield uiteraard in dat we ons bed om 6 uur moesten verlaten om rond 7.30  op het station in Ht te zijn om in ieder geval op tijd in Ut te arriveren. 

Dat lukte. Geen vertraging en dus ruim op tijd in Ut.

Rustig 2e klas compartiment weten te bemachtigen en ik moet zeggen, de ouwe tante reed uiterst confortabel. Niks lawaai van een compressor onder de vloer, zoals de vorige keer. We hingen achteraan en werden niet lastiggevallen door weirdo's, treingekken en ander gespuis. Gewoon een heel rustige heenreis, waarbij we ons ons konden verwonderen over het NATTE Hollandse landschap. Mijn God, daar hoeft toch echt niks te gebeuren of het staat helemaal onder water?

In Venlo hebben we de line-dance deze keer maar niet afgewacht. Vorige keer was 't erg en hilarisch genoeg. Lekker gegeten in kafee Alt Venloosch. 

De terugreis verliep anders.

Nu zat er wel een vreemdeling in ons compartiment. Zo een die zijn kop bij het minste geringste naar buiten moest steken om iets te kunnen zien. Wat? Volgens mij was hij steeds te laat. Als we over een brug kwamen, stak hij zijn kop pas na de brug naar buiten. Als we langs een station kwamen idem dito en  als we noodgedwongen stilstonden, ging het raampje inclusief zijn kop pas open als we weer gingen rijden maar dan wel heeeeeel lang. Ik heb hem vriendelijk verzocht om het raampje dicht te houden, ook omdat de verwarming geen warmte meer gaf. Na enkele stations gaf hij 't op en zocht een andere plaats.

Jammer genoeg viel de duisternis in, zodat wij blind reden en ook de meester blind moest vertrouwen op de juiste wisselstanden.

Alles ging goed verder. We kwamen gezond en wel in Ut aan en mochten, na een goede maaltijd, weer met de bus terug naar Ht.

Ik neem me voor om de eerste rit van de 766 na de revisie weer mee te maken. Ik geniet intussen van al die fotograferende, kennis spuiende, goedwillende mensen die de 766 rijdend houden. En daar horen randfiguren bij. Die maken het eigenlijk nog leuker. Voorwaarde is wel dat er een behoorlijke middagpauze ingepland wordt. Een etentje en een  lekker wijntje sterken de reizende mens.

Een welgemeende toast op het voortbestaan van de 766! Wie weet neem ik nog wel eens een (virtuele) kwast ter hand om haar weer als groentje herboren te laten worden.