Zit je een, hoe zeg je dat tegenwoordig, nou ja een plaat te luisteren en je betrapt je ineens op het trekken van gekke bekken.
Dat had ik vanavond bij het beluisteren van Bruce Springsteen. Goede vriend P schreef erover en ik kon me natuurlijk niet beheersen. Maar ipv Bruce een extra inkomentje te verschaffen heb ik hem gedownload. Of is het down-geload of gedownloaded of... whatever.
Bruce op mijn oren. En meteen gingen mijn aangezichtsspieren met me op de loop. Ik kan er niks aan doen. Het overkomt me, zoals wel meer me dingen me overkomen. En ik laat het allemaal leidzaam toe.
Bruce, en hij niet alleen hoor, verwringt mijn gelaat. Niet dat ik zijn gewromsels slecht vind -ze luisteren lekker, je rijdt er veilig bij, ze legen je gedachten - maar het is toch van een ander kaliber dan, nou noem er eens een, Paul Simon.
One trick pony, een verguisd album, is voor mij een meesterwerk. Oh Marion, One trick Pony, René and Georgette Magritte...., MEESTERwerkjes.
En daar kom ik ineens een uitdrukking als: one trick pony bij Bruce Springsteen tegen.
Moet ik toch eens na gaan zoeken.
Die gekke bekken heb ik nooit bij Simon, noch bij Garfunkel en ook niet bij beiden.
Wel gaat mijn lijf vaak te keer bij Bach en Mozart. Dan sta ik in een bij voorkeur lege huiskamer een mij onbekend symfonieorkest te dirigeren. En goed ook. Alle musici zetten precies gelijk in, hebben geen enkele moeite met piano, mezzoforte en forte-momenten. Ik ben na zo'n concert helemaal uitgeput, maar.....
ik heb geen gekke bekken getrokken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten