Dedicated Followers of Fashion

"Als je het niet eens bent met onze manier van werken, moet je maar een andere baan zoeken" is tegenwoordig een veel gehoord credo.

Vrij vertaald: "Als je niet met mij bent, ben je tegen mij", of: "Als mijn mode (modus) je niet aanstaat, ga je maar naakt."

Ja, ik was goed in vrije vertalingen. Vroeger, in mijn Grieks-Latijnse tijd, schudde ik de Gallische oorlogen uit mijn mouw of ik ze zelf had meegemaakt. Leren was leuk toen. Dat deed je spelenderwijs, vooral als je een leraar had die van zijn geloof viel. Zoals pater de J. Hij gaf Frans en maakte zijn voorkeur voor de in die tijd erg linkse (lees communistische) chansons van George Brassens duidelijk aan ons kenbaar. Een (h)eerlijke man. 5 Jaar geleden, dus ruim 40 jaar nadat hij mij in de klas had gehad, ontmoetten we elkaar weer. Ik herinnerde mij hem en hij mij. Dat was nog eens een leraar. Ik heb veel van hem geleerd. Eerlijkheid tegenover je leerlingen, levenswijsheid doorgeven en vooral humor tijdens de les. 

Hoe kwam ik nou op de titel. O ja, eigenlijk kwam het door het (vervolg)gesprek wat ik vanmiddag had met het management. In een eerder schrijven, want zoals de aandachtige lezer inmiddels weet schrijf ik liever dan dat ik praat, in dat eerdere schrijven omschreef ik al de indruk van het gesprek over mijn pensioen. Omschreef, want het blijft natuurlijk een zeer subjectieve weergave.

Vanmiddag was ik weer op school. Na twee weken hoge bloeddruk en de nodige medicijnen ging ik op vervolggesprek. En weer was er sprake van een Babylonische spraakverwarring. De directeur wist zich niets van de introductie van het vorige gesprek te herinneren, terwijl de manager bovenbouw zich diverse keren weer persoonlijk aangevallen voelde.

Bij zo'n spraakverwarring is er maar één oplossing, net als in een buitenland waarvan je de taal niet spreekt, knikken en net doen of je alles begrijpt.

Hoe kwam ik ook alweer op de titel. O ja, ik heb al zoveel "followers of fashion" in mijn lange loopbaan in het onderwijs mogen meemaken en steeds weer kwamen ze bij hetzelfde punt uit: Back to Basic.

 

Het was dus een vervolggesprek wat over helemaal niks ging. Behalve dan mijn pensioen. Want ik word te duur en te lastig. Als je nog tien jaar of meer te gaan hebt, kijk je wel uit wat je uit. Mij kan t niets meer schelen. Als de pensioenregeling inderdaad zo is als mij vanmiddag werd voorgespiegeld: 100% tot mijn 65e en daarna gewoon pensioen...... dan ben ik in augustus weg.

De titel voor mijn afscheidsspeech heb ik al, maar die maak ik pas in juli openbaar.....

PS:

Neen, het is niet de titel van dit schrijven.