In elke klas zit wel een leerling waarop je je les richt. Dat kan een leerling met gevoel voor subtiele humor zijn. Maar ook een die steeds zit te slapen of doet alsof.
En het kan zelfs zijn dat er geïnteresseerde leerlingen zijn.
Die aan je lippen hangen als je een verhaal vertelt en zelfs luisteren als je een stuk droge lesstof kwijt moet.
Zo een leerlinge is M. Op school gekomen als diep dyslectisch. So What? Ze heeft zich in drie jaar opgewerkt als een modelleerling. Heeft haar dyslexie tot iets eigens weten te maken en werkt en leert zich te pletter.
En nu gaat ze ineens weg. Van de ene op de andere dag. Hadden we eindelijk een studente en nu gaat ze. En ze was zo leuk en zo sociaal en ze deed zo goed mee maar voelde zich niet echt op haar gemak op onze school.
Ik zal haar missen. Ik zal mijn lessen op een ander in die klas moeten gaan richten, maar t zal wel even duren voordat dat lukt.
Maartje, we missen je nu al.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten