Trekken aan een dood paard, noem ik t maar. Ongeïnteresseerde kinders met een hoop commentaar allerlei rekentruucs proberen aan te leren. "Doet u 't maar voor op 't (smart)bo(a)rd, dan schrijven wij het wel over". Werk ik me te pletter en zij hebben t werk weer gemaakt.
Nou, ik heb ze beloofd dat ze t morgen HELEMAAL zelf mogen doen. Je moet t eens meemaken. Gapend zitten ze in de klas. En dan maar klagen bij hun mentor dat de leraren geen uitleg geven..... en dat ze bijles willen..... en die mag ik dan weer geven....
De goeien niet meegeteld natuurlijk. Maar die vallen niet op. Die gapers, en niet geluidloos, slapers, soms letterlijk, juist díe verpesten het. Niet alleen voor mij, maar ook voor hun klasgenoten. Maar juist die gapers en slapers hebben dat niet door. Die zitten hun tijd uit.
O O O, wat zal het volgend jaar een slagveld worden bij het examen. Er wordt nu door de directie al naarstig naar 'oplossingen' gezocht. Haha, dat gaat ze niet lukken. Een slagingspercentage van 100 halen ze dan bij lange niet meer. Dank aan het nieuwe systeem van een half uurtje 'instructie' en laat ze dan maar los in het door mij al lang besproken en verguisde VSM-moment.
Morgen, donderdag, mag ik weer aan de bak met de meiden, die het bedienen van een rekenmachientje al een hele prestatie vinden.
Vandaag had ik een goed gesprek met een jonge schilder die met zijn pa mijn kozijnen van een nieuwe laag bescherming voorziet.
Hij is nu 27 en denkt achteraf dat hij misschien wel beter zijn best had moeten doen op het VMBO. Niet dat hij ongelukkig is met het vak van zijn vader, maar toch.....
Maar dat dode paard hangt me nog als een molensteen om mijn nek. En misschien komt de olifant ook nog wel langs. En ook nog de schijtlijster.
Dat laatste dier heeft mijn voorkeur.....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten