Gisteren mocht ik met een dikke professionele camera met dito lens "de wei in". Ik val maar meteen in het juiste jargon want: Voetbal is emotie, nietwaar?
Het was een leerzame ervaring. Ik mocht foto's maken met de camera van J, een van de moderatoren van het EOSdigitaal-forum. Hij ging met mijn spullen aan de slag en we zouden de resultaten op het forum laten beoordelen door de honderden EOS-gebruikers.
We ontmoetten elkaar op de afgesproken tijd op de afgesproken plaats en gingen eerst maar eens een kop koffie drinken in de kantine van de voetbalvereniging. Daar ging het eerste ding fout. We kwamen er na enige tijd achter dat de rokerige kantine niet de juiste was. Onze vereniging hield huis aan de andere kant van het manshoge hek.
We zochten de spullen bij elkaar, ik met de dikke camera met dito zware lens en inmiddels aangeklikt statief en J met mijn lichte spulletjes en we liepen naar de goede kant van het hek. Daar zagen we mijn collega met zijn makkers, dus we waren in ieder geval bij de juiste vereniging. Welk veld dan? Tja, dat was ook de spelers nog onduidelijk, maar na enig zoeken vonden we de juiste locatie in een uithoek van het terrein.
Daar stond ik dan, met een vreemde camera op een vreemd statief en ging ik een voor mij vreemde sport fotograferen. Spanning alom. Intussen waren er ook twee 'fans', belangstellende mede-Eossers aangekomen. Leuk, maar dat feit voerde de spanning natuurlijk nog verder op. Nu móest ik wel presteren, net als de spelers op het veld.
J en ik namen strategische posities in, die hem op een heel andere plek brachten dan mijzelf. Ik had me kunnen spiegelen aan zijn gedrag als doorgewinterde voetbalfotograaf, maar ik bleef halsstarrig volhouden aan mijn plaats ongeveer bij de middellijn want van daaruit kon ik mijn aandacht verdelen over beide partijen, zo redeneerde ik.
Al na vijf minuten was ik erachter dat er iets niet klopte. De scheidsrechter leek me erg partijdig fluiten, één van de grensrechters kon vlaggen wat hij wilde maar werd volkomen genegeerd en het duurde dan ook niet lang dat mijn club, ik kwam immers voor de senioren van OJC, met drie-nul achterstond. Ik had intussen al besloten om mijn inbreng in de 'fotowedstrijd' niet zozeer op het gebied van actiefoto's te laten geschieden, maar me meer toe te leggen op de emoties in en rond het veld.
Ze duurden lang, die eerste drie kwartier. Het was prachtig weer, maar de kou en de straffe wind begonnen toch een woordje mee te spreken en ik was blij dat we na de eerste helft de kantine konden opzoeken voor een kop warme koffie.
Onder het genot van de waterige koffie en de keiharde Nederlandstalige hits wisselden we onze ervaringen uit. Intussen hielden we de deur van de kleedkamers in de gaten, zodat we weer op tijd op het veld zouden staan.
Ook de pauze duurde lang. Zo lang zelfs dat we een beetje ongerust begonnen te worden over de voortgang van de wedstrijd en op eigen initiatief vertrokken we met ons vieren maar weer eens naar het verre veld.
Daar aangekomen bleek dat we al twee tegendoelpunten van OJC hadden gemist en dat de gemoederen intussen hoog aan het oplopen waren. De stand was nu 3-2 en de thuisclub begon ongerust te worden over de afloop. Dat was duidelijk. De grensrechter van de gastheren liet zich steeds luider in niet mis te verstane sterke bewoordingen horen en de scheidsrechter, die ook een lid bleek van dezelfde club, zag steeds meer niet, of juist wel. Kortom: de emoties liepen hoog op, zeker na het 4e doelpunt, wat zelfs voor mij als leek duidelijk uit buitenspelpositie werd gescoord. Jaja, ik weet er nog wel IETS van. De oude mannen pikten het niet langer, liepen nog tegen een rode kaart aan en de leden van de thuisspelende vereniging lieten zich ook niet onbetuigd. Het werd een opstootje op de rand van het eindsignaal. De scheids koos eieren voor zijn geld, blies af en maakte dat hij weg kwam, omringd door zijn clubgenoten.
Voetbal. Zelfs op dit niveau enerverend en helaas voldoend aan mijn verwachtingen. Ik had het afgezworen sinds het 'Heizel-drama' en ik zal het voorlopig blijven mijden.
Van de tweehonderdzes foto's heb ik een mooie selectie weten te maken. Er was tenslotte emotie genoeg.
1 opmerking:
Jaq, en ik ben dan 'die prof'
Het was een leuke dag en ondanks dat voetbalwedstrijden redelijk gesneden koek voor me zijn is een spelletje van een zeer laag niveau amateurs (ach, als iedereen lol heeft dan is het ook goed) iets anders is dan een wedstrijd in de eerste of ere-divisie van het Nederlands betaald voetbal, heb ik met toch vermaakt.
Fotograferen met de 'eenvoudige' spullen van Gabriël is natuurlijk ook iets anders dan met de eigen spullen, maar ik ben er nog steeds van overtuigd dat wanneer je je spullen omnder controle hebt (hoe eenvoudig ze dan ook zijn) en je een beetje verstand hebt van wat je fotografeert, je zeker leuke plaatjes kunt maken.
Desalnietteplus was het erg gezellig en hebben we het droog gehouden. Het waaide wel redelijk hard, maar dat zie je op de foto's toch niet :)
Een reactie posten