kattelullen

Nee, geen kattenlullen, het heeft niks te maken met de edele delen van katers, maar wel alles met het gedicht: "steppen", waar mijn goede vriend P over schreef.
Jeugdherinneringen, frustraties, wonden op onze voorhoofden, wangen en noem maar op waar.
P, je weet ongetwijfeld waar ik het over heb. Op het Mariaplein, voor de kerk, zaten stoeptegels met ingegoten gleuf, om het voorwiel van een fiets in te parkeren.

Wij maakten daar dankbaar gebruik van om een spelletje in te spelen. Kattelullen heette het of noemden we het.
We konden niet voetballen, nou ja ik in ieder geval niet en daarom zochten we onze toevlucht tot een, volgens mij, zelfverzonnen spel.

Stokje dwars op de gleuf, opwippen en meppen met een stevige, in de struiken rond de kerk gevonden stok.
De tegenstander moest het opvangen of weer teruggooien dacht ik, maar ik weet het niet zeker.
In ieder geval een spel waar we uren mee bezig waren, zonder ruzie, zonder kosten, gewoon als pré-tieners in een tijd dat geluk nog heel gewoon was.

Volgens mij zitten die tegels daar nog steeds in de grond en is 'het pleintje' ook nog intact.
Kom Op, wat let ons.....