Camiel en vervolg

Lees ik net dat Camiel de politiek gaat verlaten.
De enige geloofwaardige figuur in het (de-missionaire, waar doet me dat aan denken?) kabinet.
De enige de-missionaire (waar doet me dat aan denken) minister met een visie.

Mijn eerste gedachte is: Ik ga niet meer stemmen. Balk.. ik krijg het niet meer door mijn strot, heeft voor mij al lang afgedaan, Bos weet het ook niet meer en de rest van de meelopers moet maar glossy's gaan uitgeven.

Niet te geloven aan wie we overgeleverd zijn en waren.

Voor het vervolg van deze reactie zie het vervolg.
Ik moet er even over nadenken.


En, heel anders dan ik in gedachten had, kwam daar het vervolg.
Het afscheid van Wouter en het aanschuiven van Job.
Ik kan daar vrede mee hebben.
Maar het afscheid van Camiel zit me nog niet lekker. Geen kinderen om voor te zorgen, ja, misschien een vriendin die er om vraagt om zwanger te mogen worden. Maar dan zit je daar in Den Haag en zij ergens in Limburg. Dat schiet niet op en je schiet zeker niet op de juiste plaats en de juiste tijd....
Maar het is meer mijn observatievermogen dat me zegt dat hier iets niet klopt.
Ik verdenk JPB ervan dat hij, als een goed pastoor, Camieleke ervan heeft weten te overtuigen dat de laatste maar eens iets aan kindertjes moest gaan doen. Nu is JPB geen belijdend katholiek, dat weet ik ook wel, maar pastoor is hij wel. Het kalotje zou hem niet misstaan. De zalvende stem is hem ook niet vreemd en het opgestoken vingertje vanaf de kansel of preekstoel heeft hem bij zijn geboorte waarschijnlijk al dwars gezeten.
Ongetwijfeld heeft hij Camielepiel ingefluisterd dat hij beter in Limburg aan zijn nageslacht kon gaan werken dan in Den Haag de poten onder JPB's stoel uit te gaan zagen.
En anders... anders.. zal JPB wel eens naar Limburg afreizen en als een goede de-missionaris zijn werk gaan doen.
Tja, en waar kies je dan voor???

Zoiets móet het wel geweest zijn.