We hebben, na 15 jaar of zo, weer een hond. Een deelhond weliswaar, maar toch, een hele verantwoording.
Laat ik eerst even uitleggen hoe we (in casu ik) ertoe kwam(en).
Zoon M heeft een boxervrouw geadopteerd. Van oudsher is hij opgegroeid met boxers, eerst Otto, daarna Cesar. De liefde voor een bepaald hondenras blijft, net als de liefde voor een bepaalde vrouwensoort. Daar kunnen wij, mensenmannen, ook niets aan doen.
Goed, de boxer van zoon M en zijn gezin werd gered uit een bench in Dordrecht, waarin zij gedwongen was te vertoeven omdat er ook nog 9 (NEGEN) kinderen in het woninkje rondliepen/-kropen. Via marktplaats gespot en na één ontmoeting meegenomen naar zijn thuis(boerderijtje).
Lena, want zo heet ze (misschien wel naar mijn moeder) gedijt uitstekend in haar vrijheid en heeft zich ontwikkeld tot een superaanhankelijke hond. Er bestaat gewoon geen lievere boxer dan zij.
Zo nu en dan komt de broer van de vriendinvrouw van M op bezoek. Hij is ook het bezit van de liefste hond van een andere wereld, een zwarte labradorman, Rocco.
De natuur is niet te sturen, dat weten we allemaal. Het onvermijdelijke geschiedde. Lena was tochtig, Rocco had er dus wel zin, ét voilà, er was al spoedig een nestje in aanbouw.
Wat nu? abortus kwam nicht im Frage dus de ontwikkeling en de geboorte van de pups werd met spanning afgewacht. Ik was daar ook van op de hoogte, maar durfde nog geen toezegging tot adoptie te doen. W was er nog niet aan toe. We wachtten af.
De jongen kwamen op 4 oktober ter wereld. 7 stuks, waarvan er 5 kerngezond waren en twee de geboorte helaas niet overleefden.
Kleindochter had al snel een favoriet op het oog. Een met een wit puntje aan de staart, zoals moeder, een witte borst en natuurlijk de liefste. Ze doopte hem 'Sepke', wat in het Bossche zoveel betekent als: Dropje. Een zwarte Boxador met witte accenten.
Toen we hem zagen, waren we verkocht. Nauwelijks één hand groot, de ogen nog dicht en hangend aan moeders tepels. M en M wilden alle jongen verkopen. Er was echt geen plaats voor een derde hond. Bij ons wel, maar pas over een jaar. Dan ga ik fulltime met pensioen en wil ik wel definitief uitgelaten worden.
Vandaar dat we de 'deelhondconstructie' hebben bedacht.
Donderdags ga ik Sep halen, hij blijft dan t/m de puppycursus op zondagochtend en gaat dan weer terug naar zijn moeder, die hem elke zondag enthousiast verwelkomt.
Intussen groeit Sep als kool (15+ kilo's) en laat hij mij uitgelaten elke paar uur per dag uit. Ik loop wat af met hem. Naar plekken die ik 15+ jaren geleden ook aandeed met Cesar, de boxer. Dat maakt soms wel wat weemoed in me los, maar het heden heeft de overhand, dus blijdschap alom.
Ik heb geen enkel bezwaar tegen 'het rondje met de hond'.
Al moet ik 10 keer daags uitgelaten worden.....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten