Ome Jan

Via zus M kregen we het bericht dat ome Jan bedlegerig was geworden en wel spoedig afscheid van het aardse zou nemen.
Een kort email- en telefoonrondje onder de broers deed ons besluiten om gedrieën ome Jan te gaan bezoeken, nu het nog kon.
Samen naar E, waar hij een verzorgingsappartement bewoont. Samen met z'n drieën, die elkaar normaliter in deze samenstelling eens in de 5 jaar zien. Jongste broer S kwam met wat hindernissen, want de treinen reden niet zoals beloofd, met een fiets naar 's-H, waar ik hem ophaalde. Broer E opgehaald, zaten we samen in de auto en waar heb je het dan over.
S en ik zijn bijna vreemden voor elkaar. Zijn jongste kind is net zo oud als mijn kleindochter. Een wereld van verschil, waaruit hij, denk ik, even wilde ontsnappen, vandaar die fiets.
E en ik kennen elkaar bijna door en door. We wonen dichter bij elkaar, maar gaan ook geregeld met elkaar een paar weken op vakantie. We kennen elkaars geheimen.

Bij ome Jan, een broer van ons moeder, kwamen heel wat emoties los. Waar heb je het over aan het bed van iemand waarvan je weet dat het de laatste keer is dat je hem in levende lijve ziet. Raakpunten uit ons leven, ons pa en ma, zijn vader en moeder en ons vaderschap.
Ik moet zeggen dat broer S ons door het gesprek gesleept heeft en telkens weer met een raakpunt kwam. En bij ons afscheid waren we tot tranen geroerd.
S ging terugfietsen naar 's-H via vanouds bekende weggetjes en herinneringen. Hij kon zijn tranen de vrije loop laten en zijn gedachten de tranen achterna.
E en ik maakten in de auto plannen voor de komende vakanties. De tranen kwamen de nacht erna.
Ome Jan. De sympathiekste van het stel broers en zussen.
Ome Jan, ik kende je jammer genoeg niet goed genoeg en dat lag niet aan jou.
Ome Jan, het ga je goed.