Heb je even tijd?

Ik kreeg dinsdag j.l. een verzoek om even te komen praten. "Heb je even tijd" is dan de geijkte uitdrukking.
"Heb je na de vergadering even tijd?" vroeg de Manager Onderbouw.
Nu heb ik dat verzoek wel meer van hem gehad en niet altijd was het gesprek wat daarop volgde eentje van de allerprettigste kant.
Maar deze keer wel.....

Op 28 februari 1912 begint mijn 66e levensjaar. Ik wordt dan 65 in mensentermen gerekend. Mijn afscheid van school zou, vanwege een of andere regel, op 28 januari plaatsvinden. Voor mijn pensioenuitkering de gunstigste oplossing. Niet gek, ik heb er net 40, deels tropen-jaren onderwijs op zitten en met pensioen gaan op de verjaardag van mijn vrouw W leek me een heel passend slot.

..... Of ik er bezwaar tegen had om één maand vroeger, met ingang van de Kerstvakantie, mijn pensioen op te gaan nemen. Nou, dat was niet tegen dovemansoren gezegd.

Dus: op 23 december, ergens in de middag, eindigt mijn actieve carrière in het onderwijs. Na 40 jaar en 2 maanden.

Mooi volgehouden, vind ik zelf.

Nu de toekomst....
Eerst maar eens mijn (jawel: MIJN) kamer opruimen en ontdoen van allerlei technische museumstukken. Sommige gaan naar M, andere naar het S(tort). Het staat er vol met oude computers, printers, versterkers, voedingen, muizen met een computerstaart. Alles moet plaats gaan maken voor een treinbaan. Nee geen modelbaan. Ik ben al uiterst tevreden als de treinen door mijn gedraai aan knopjes gaan rijden. Hier en daar een halte is al mooi genoeg. Van mij hoeft het geen prachtig ingericht landschap te worden.

En dan ook weer wat piano proberen te gaan spelen. Laatsteljk heb ik het geprobeerd, maar mijn handen wilden niet meer kunnen wat ik wilde dat dat ze nog konden. Voorlopig heb ik ook geen buren die ik met mijn gestuntel lastig ga vallen. De huizenmarkt ligt immers op zijn kont. Dus ook de piano maar weer in een goede stemming laten brengen.

En de fotografie. Ik hoop weer in een upstream van inspiratie terecht te komen, want tegenwoordig is het helemaal niks. Anders maar wat technisch gaan onderzoeken. Foto's van de treintjes in een mini-studio of zo.

En het huis moet nodig opgeknapt worden. Vloeren geschuurd, kozijnen geschilderd en de badkamer opgeknapt.

Vergeet de boodschappen en het huishouden niet. Een tijd verslindende bezigheid, heb ik al gemerkt.

Bijlezen. Da's ook een optie. Opgevoed met stripverhalen kan ik nu nog steeds geen roman weggewerkt krijgen. Een boek moet rijkelijk voorzien zijn van getekende illustraties of foto's. Het zijn wel boeken die ik ga verslinden, maar ze hebben alle met informatie te maken. Ik heb hier nog prachtige (foto)boeken over de Meierij, de Sint Jan, Brabant en treinen liggen, die smachten om opengebroken en gelezen te worden.

En last but allerminst least: Sep uitlaten. Voorlopig zal hij wel deelhond blijven. Cliënt D bij zoon M is erg op hem gesteld en het zou erg verdrietig zijn als ook Sep, naast het paard Rover, helemaal van hem afgenomen zou worden.
Daarnaast is het natuurlijk wel gemakkelijk dat Sep in onze vakanties niet de halve caravan in bezit neemt. Lekker stoeien met zijn moeder lijkt me beter dan als zwarte hond in Zuid-Frankrijk de zon en de hitte te moeten trotseren, omdat de baas daar toevallig zijn vakanties gaat doorbrengen.

Kortom: Ik heb wel even tijd...