من خلال ثقب الإبرة

Vooraf: Kennelijk is de lay-out niet meer te bewerken. Alinea's kent de nieuwe versie niet meer en de hele interface moest door Google onderhanden genomen worden. Met als resultaat dat mijn stuk hieronder als één grote brij weergegeven wordt. Toch maar op zoek naar een betere Blogplek:......................................................................... Een vreemde titel, dat geef ik toe. Knip en plak 'm in Google translate, puzzel nog even en het is duidelijk een Nederlandse uitdrukking. Dit over de titel. Nu mijn verhaal: Elke avond laat loop ik met Sep nog een rondje. Dat doe ik in een 'parkje' achter ons huis en neem dan meteen een stuk donkere weg mee, omdat Sep gewend is daar in de bosjes zijn behoefte te doen. - Vanwege onze (mijn en die van Sep) veiligheid op die weg neem ik altijd een zaklamp mee om de automobilisten die van een aanpalend cafeetje komen op onze aanwezigheid attent te maken- Ik hoef maar te roepen: "Sep, poepen", of de brave hond krijgt aandrang, zoekt de eerste beste kriebelstruik op en ontdoet zich daar van de inhoud van zijn endeldarm. Dat houdt ook in, dat hij 'het' nooit op een grasveld zal doen. Goed opgevoed, zullen we maar zeggen. Enfin, gisteravond loop ik dus het rondje en hoor in de roestvrijstalen JOP (Jongeren-Ontmoetings-Plaats) in het parkje ontzettend kabaal. Er wordt wat geschreeuwd en in de fik gestoken en als ik er langs kom, ik moet wel want anders kom ik niet bij het bosje, schijn ik met de zaklamp even de kant van de onruststokers op. Dat had ik beter niet kunnen doen. De jonge Arabiertjes raakten daardoor zo opgefokt, dat de lamp uit mijn handen geschopt werd en ik voor alle kanker-achtervoegsels die ze kenden uitgemaakt werd. Wauw, dat was heftig. Daar stonden ze voor me. De een blowend, de anderen stomdronken van een krat Bavaria + de nodige goedkope whisky en wodka. De flessen zwaaiden ze als trofee wild in de rondte. Wat jij, kankerkerel, ben je van de politie of zo? En, met een wijsvinger drukkend tegen het montuur van mijn bril: zet die bril eens goed, man! Nee man, zei een ander, de politie hebben we vanavond al gesproken: die kanker-turk. Alle adrenaline in me transformeerde zich in een tranquillizer. Met één van de makkers was gelukkig nog te praten en hij weerhield ook zijn maten ervan om de zaak niet te laten escaleren. Na nog wat dronkemansdiscussie zijn zij de wijk ingetrokken en heb ik Sep het commando 'poepen' kunnen geven. Vreemd genoeg heb ik prima geslapen. Wel vandaag de wijkagent proberen te bellen... Je begrijpt het misschien al. Geen wijkagent te bekennen. Die heeft morgen pas weer dienst. Ben je al uit de titel? Door middel van een naald gat. Succes met puzzelen. De oplossing zie ik graag op mijn email tegemoet. De hoofdprijs? Een avondrondje met Sep. Mag jij: 'poepen' zeggen!