Hybride

Het moest er van komen.
Ik heb er lang over getwijfeld of ik elektrisch zou gaan rijden of niet. En of ik een nieuw vervoermiddel zou aanschaffen, dus mijn huidige Sparta-die-zo-lekker-zit-en-rijdt zou inruilen voor een vreemde tweewieler.

De knoop is doorgehakt.
De Sparta-die-zo-lekker-zit-en-rijdt mag blijven.
Een jarenlang naar mijn zitbeentjes gevormd goed onderhouden lederen Brooks-zadel ruil je niet zomaar in voor een gel - ding.
De 21 versnellingen, verdeeld over een 3-versnellingsnaaf van Sturmey Archer en een Shimano 7-traps derailleur al evenmin.
Laat staan het perfect afgestelde stuur en de daarop gemonteerde attributen zoals: lichtgewicht bel, jawel heren van de wielrenclubs die menen dat elk grammetje aan de fiets er één te veel is, snelheidsmeter annex kilometerteller etc., en niet te vergeten de uiterst handige clipsteun voor mijn fietstas aan het stuur, waar ik portemonnee, regencapes, Simson bandenplaksetje, telefoon en zelfs mijn camera in kan bewaren.

Díe Sparta gaat in de komende dagen omgebouwd worden tot een hybride voertuig.

Hij weet het nog niet, maar het wordt best ingrijpend. Hij krijgt een nieuw voorwiel met hulpmotor, nieuwe koplamp zonder jengelende dynamo, nieuwe bagagedrager met accu-houder en niet te vergeten een 11,5 Amp accu met geïntegreerd achterlicht.

Maar...
Hij houdt zijn berijder en verzorger.

En ik verwacht dat hij daar zeer content mee zal zijn.
Zijn stuur blijft op dezelfde goede hoogte evenals zijn zadel met ingereden Brooks-leder. Zijn berijder zal, zoals hij gewend is, op het linker pedaal wat minder kracht uitoefenen dan op het rechter.
Kortom: We worden beiden nog gelukkiger...