Koken en koks

Ik las het bericht van vrien Pee en al na enkele regels dacht ik:
"waarmee vul je je hersenen en geheugen"

Ik kook graag, niet goed, maar de eenvoudige ingrediënten die we kunnen bemachtigen, gaan me goed af.
Ik hoef dat ge-haute cuisine niet. Franse koks die me hun fine fleur van hun gerechten, hoe kleiner hoe beter, proberen aan te smeren? Nee.

Kookboeken? Laat maar. Ik kan een gewoon boek al na de eerste bladzijde niet meer volgen. En nee.

Dat ligt niet aan mijn leeftijd, maar aan mijn interesses.

Ik kan verhalen van anderen, mits mondeling verteld, prima aanhoren, er op reageren en ervan genieten.
Maar stop me geen boek in mijn handen. 
Vroeger, toen ik een jaar of 14, 15 was kon ik me verliezen in boeken, verhalen over tunnelbouw, onderzeeërs en andere technieken.
Jammer genoeg werd me de technische kant van het leven onthouden, maar ik zie terug op een redelijk gelukkig leven.

Wee heeft me een echt boek cadeau gedaan: "Het eerstvolgende station is....."
Iedere avond worstel ik me door een pagina of tien, leg daar dan een VIP-kaart van de vriendeloterij als boekenlegger in en weet de dag erna miet meer wat ik gelezen heb.

Dat heb ik heel mijn leven al gehad. Ik kan niets anders onthouden als melodiën en beelden.
Woorden, letters, zeggen me na een aantal uren niets meer.

Dat heeft wel als voordeel dat ik eindeloos dezelfde tijdschriften kan doorploegen en telkens weer nieuwe, nou ja, vergeten, items ontdek.

De stapel tijdschriften groeit, mijn stapel boeken gaat binnenkort de oudpapierbak in. Je moet toch ergens beginnen met opruimen...