Chopin

Onder de LP's die we bij zwager Tee ophaalden, zaten nogal wat Chopin interpretaties.
Veel niet bijzonder en voorzien van de nodige krassen, maar één stak er met witte en zwarte toetsen bovenuit.
Een Poolse persing, weinig gedraaid, dus immaculaat als een non die ten grave gedragen wordt/werd. Gespeeld op de laatste piano die Fréderique onder zijn vingers had. Een Pleyel.

Pleyel, Érard, Gaveau (de mijne). Spreek de namen uit en je ondergaat de klank. Ëén grote familie van fluweelzacht klinkende instrumenten.
In tegenstelling tot de veramerikaanste Steenweg of de Japanse Yamaha.
What's in a name.
Nou alles, denk ik.

Terugkomend op de Poolse persing en een voor velen onleesbare hoes: Een juweeltje van spelen, repertoirekeuze en opnametechniek, die, ik kon het op de hoes niet achterhalen, uit de jaren zestig moet dateren.

Ik was in mijn jonge jaren al goed in vrije vertalingen Latijn en Grieks. Gaf me 3 woorden uit een zin en ik maakte er een verhaal van.
Latijn was nog te lezen, Grieks al minder maar ook dsat ging me goed af.
Pools... Pools wordt gelukkig in een bekend schrift geschreven. Geef me enkele leesbare, herkenbare  woorden in een zin en ik maak er ook nu nog een verhaaltje bij.

Gelukkig woont Wee in hetzelfde huis als ik en kan ze zich ook vastbijten in onbekende teksten, zeker als die over Chopin gaan.
Dus met haar Iphone in de ene hand, de hoes in de andere, gaat er een perfecte vertaling komen met misschien wel onthullende mededelingen over de uitvoerder, de piano of misschien wel Chopin himself.