Al weer

Al weer getriggerd door vriend Pee met het verhaal van de ontmoeting met zijn vader in een station.

Ik was 18, had mijn rijbewijs en mocht/moest mijn vader 2 maal in de week, op maandag en donderdag naar het station in Den Bosch brengen en halen.

Niks mis mee

Ik reed graag in de DAF 600, kenteken AX 19-25 en maakte na het brengen een uitstapje naar mijn vriendin Aa aan de Kampdijklaan, die ik begeleidde naar station Vught, want zij werkte destijds al. Bij Philips in Eindhoven.
Ik moest mijn dagen nog slijten in de plakkende schoolbanken van de Bisschoppelijke Kweekschool in Den Bosch, alwaar veel fraters hun frustraties konden botvieren.

Goed.
De DAF weigerde op een moment dienst of stond voor onderhoud bij VandenEeerenbeemd in de garage en ik had geen ander vervoermiddel om pa op te halen dan mijn Sparta brommer.

Pa was niet te beroerd om achter op de brommer te stappen.
Maar van mee-leunen in de bochten had hij geen kaas gegeten.
Naar rechts... nee naar links, naar links.... naar rechts. Zo zijn we de 7 kilometer naar huis toch nog zonder kleerscheuren door gekomen.

Ook daar hebben we het nooit meer over gehad. Ook wij spraken elkaar maar zelden, zeg maar nooit.
Maar het was wel spannend en maakt een kleine 60 jaar later een groot deel van mijn geheugen uit.