Sleutelen.

Het sleutelen begon in de jaren 50-60 met modeltreinen en radio's.
Gevolgd door het sleutelen aan brommers met mijn broer EU. Zuigers ontkolen, en doorblazen in de 6 x 6 achtertuin van ons huis in V. Hij sleutelde aan zijn Puchs en Tomossen en ik aan mijn Sparta's.
Dat was leuk en leverde vooral een prachtige portie lawaai op. FF doorblazen zonder uitlaat...

Later sleutelde ik nog wel aan mijn Kadettje en Trabant, maar daar had ik eigenlijk te weinig technische kennis voor.

Mijn liefde voor sleutelen heb ik wel aan zoon M mogen doorgeven, gezien zijn bovengemiddelde interesse en vooral kennis van alles rijdt en naar benzine ruikt.

Ik ben intussen op een leeftijd gekomen dat er meer aan mij gesleuteld wordt dan dat ik het zelf praktiseer.
Nieuwe knieën, brillenglazen die om de zoveel tijd vervangen moeten worden omdat de scherpte in mijn zicht gaat ontbreken.
Vandaag maar weer eens aan laten sleutelen en wat blijkt, ondanks mijn ervaring in slechter zien, is er buiten een chirurgisch sleutelen, niets aan te doen. Nog maar even wachten dan...

Ik heb intussen ook oorbellen, omdat mijn gehoor het kennelijk op bepaalde frekwenties laat afweten. Vroegen noemde men dat Oost-Indisch doof, maar niemand weet meer waar Oostindië ligt, lag of gelegen heeft en waarom dat land iets met doofheid te maken had.

Mijn op proef geleverde oorbellen ga ik houden. Met een app kan ik er aan sleutelen, waarmee ik terug ben op mijn eigenlijke onderwerp.

Ik sleutel dus nog dagelijks.