Ingewijden weten dat ik beschik over twee totaal gerenoveerde knieën. De eerste is geplaatst in februari 2007, mocht in oktober van hetzelfde jaar op herhaling en de tweede maakt deel uit van mijn lichaam sinds januari 2008.
Beide proteses functioneren naar behoren, ik kan weer wandelen, fietsen, met wat moeite traplopen en, wat 't belangrijkste is, mijn werk voor de klas weer volledig doen.
Een week geleden trad de winter in. Het werd kouder en kouder. Er viel nog wat sneeuw die met deze temperaturen bleef liggen. Kortom het was was weer een ouderwetse winter zoals wij, jongere ouderen, die ons maar wat graag herinneren.
Bij een winter hoort ook een witberijpte natuur. Zoals vrijdag jl. Tijd dus om de wandelschoenen even op de cv op te warmen en daarna om de voeten te plooien.
"We doen voorzichtig aan", hoor ik mijn vrouw W nog zeggen. Natuurlijk, ik kijk wel uit. Ik heb niet voor niets de afgelopen week lopen rond te bazuinen dat ik zoooo bang ben om te vallen. Niet vanwege de val, want ik ben, al zeg ik 't zelf -maar ook gestaafd door uitspraken van anderen- best wel flexibel, maar meer vanwege 't feit dat ik niet gemakkelijk meer overeind kom, vanwege instabiliteit in mijn kniegewrichten. Voor in huis heb ik daar een speciale techniek voor ontwikkeld.
We begonnen gemutst en wel en voorzien van fotocamera aan de wandeling door de berijpte omgeving. Enkele weken daarvoor waren we met kleinkind BW door de weilanden langs de Maas gelopen en we besloten dezelfde route weer af te leggen. Dus in Oud-Empel rechtsaf het pad naar de Maas in. Intussen druk fotograferend. Bij de Maas ligt een strandje waar heel lang geleden een pontje naar de Gelderse kant voer. Een stukje nostalgie waar alleen nog wat betonresten en een opweg aan de andere kant aan herinneren. Ook hielden boeren hier hun vee een beetje in toom met een afrastering die tot in de Maas reikte. Die paaltjes met tussenhangend prikkeldraad werden mij bijna fataal. Om een foto daarvan te kunnen maken moest ik het strandje op. Foto gemaakt, bekeken op 't schermpje van de camera en ik kon weer terug. Tenminste dat dacht ik.
Het water dat het strandje overspoelde als er een schip langskwam, was bevroren en liep schuin af.
Voordat ik 't wist, voelde ik mijn knie een verkeerde stand aannemen, niet 90 graden naar achteren, maar naar opzij, en lag ik op mijn buik te kermen en te k.tten....
Dat voelde niet goed. PIJN PIJN. En mijn zorgvuldig ingestudeerde techniek om overeind te komen hielp hier ook niets. Geen enkel aanhechtingspunt; geen houvast. Gelukkig waren we met 2-en. De laars van W en later haar helpende hand hielpen me weer overeind. Lachend en jankend van de pijn stond ik daar, aan de oever van moeder Maas. De 700 meter naar huis waren een lijdensweg. Wat was ik opeens oud.
Maar... vandaag weer een wandeling van een uur gemaakt. Alles voelt redelijk goed, geen pijn meer en mijn ziektemelding voor morgen kan ook achterwege blijven.
Een foto van het bewuste strandje gaat hierbij.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten