Als docent ben ik een gever. en, mag ik wel van mezelf zeggen, een gulle gever. Als ik een half uur instructie heb 'gegeven', ben ik kapot. Mijn hele ziel en zaligheid leg ik in zo'n instructie. Ik probeer al mijn levenservaring op leerlingniveau te presenteren, te 'geven'. Gelukkig vertrekt na een half uur de groep leerlingen, ontvangers, weer en kan ik me, na een korte pauze van ongeveer één minuut, weer gaan 'geven' aan een volgende groep.
Met economie heb ik niks. Mijn eigen economische toestand is een puinhoop evenals de economische toestand in de wereld rondom me. Maar zeven jaar geleden, toen ik mijn eerste schreden in het voortgezet onderwijs zette, werd ik gedwongen om ECONOMIE te gaan geven. Een vak waar kennelijk een lerarenopleiding voor bestaat....... Laat me niet lachen. Economie op het VMBO is wat we op de basisschool 'Wereldverkenning' noemden. En daar ben ik goed in. Wereldverkenning.
Want ik heb al wat werelden verkend in mijn leven. Mijn eigen wereld, die van mijn vrouw, die van andere vrouwen, die van collega's en die van mensen die ik niet eens ken, maar via allerlei media hun wereld bij mij binnen brengen. Vertel mij niks over 'wereldverkenning'.
Dus ik voel me heel econoom.
Engels. Dat geef ik ook. Ook ongevraagd, zonder enige ervaring. Mijn kennis van Engels stamt uit de tijd van radio Luxemburg. De transistorradio, zoals dat toen heette, ik zal 15-16 geweest zijn, de transistorradio onder mijn kussen, luisterend naar het Oxford-English-speaking-radio-station "Radio Luxemburg". Daar werden de eerste hits te luisteren gemaakt.
Er valt mij een parallel op tussen mijn luisteren naar Luxemburg en het 0nline gamen van sommige kinderen. Wij spreken de zelfde taal. Engels. Die gamertjes spreken vloeiend Engels, schrijven het in de meeste gevallen ook nog foutloos. Dat is zo heerlijk om te zien en mee te maken en als ik ze daarop attent maak, word ik beloond met een vette smile ....
Even terugkomend op het 'geven': Een van mijn leerlingen, M, die door veel docenten als een zonderling beschouwd wordt, vroeg me waarom niet alle mensen op aarde dezelfde taal spraken. Dat zou de communicatie toch wel heel erg vereenvoudigen.
Taal, daar had hij mij op mijn praatstoel. Daar kan ik uren over praten, maar dat was zijn bedoeling niet. Het was een heel serieus bedoelde vraag.
Via vakanties in Frankrijk, Esperanto, nudistenkolonies en de Turkse en Marokkaanse gemeenschappen in Nederland kwam ik al gauw bij het onverbiddelijke eindpunt van de les: de zoemer.
M kwam naar me toe en bedankte me voor de uitleg.
Toen schoten de tranen me bijna in de ogen. Ik heb hem gevraagd om dat compliment over mij aan mijn 'manager' over te brengen. Hij vroeg me nog of dat voor straf was, de goeierd. "Nee hoor", zei ik nog. "Doe het maar als je haar tegenkomt, daar heb ik mijn redenen voor..."
Hij zou het doen.
Mijn dag was weer goed; beter dan goed zelfs.
Ik blijf nog even.
1 opmerking:
Hallo Gabriël,
Moest eerst door een berg security. Geniet van die ene die meerwaarde zoekt. Zorg verder goed voor jezelf!
Groetjes, Paul
Een reactie posten