Na lang wikken, wegen en rekenen geniet ik vandaag van mijn eerste halve dag.
En wat doe je dan met die moeizaam verworven vrije tijd? Ja hoor: gewoon om kwart voor zeven de wekker af laten gaan, je nog even omdraaien om om zeven uur tijdens je eerste wc-bezoek de krant lezen. Alsof er niets veranderd is.
Om niet opgezadeld te worden met een extra huishoudelijke taak had ik al aangekondigd dat ik vanmorgen zou gaan vissen. Om daartoe gerechtigd te zijn had ik ergens in juni al een 'kleine vispas' aangeschaft. Daarmee mag ik legaal in de meeste openbare wateren die ons land rijk is, met één hengel vissen. Ik ben in het rijke bezit van meerdere hengels, die al dateren uit de grijze oudheid. Ik heb ze zo'n 30 jaar geleden aangeschaft en omdat ik zo weinig van hun diensten gebruik maak, verkeren ze nog in goede gezondheid. vanwege hun ouderdom en het daarbij behorende overgewicht, zal iedere moderne visser die me ziet hengelen, me meesmuilend aankijken, maar daar heb ik maling aan. Ik vis dus zonder elektronische verklikkers, thermospakken en zelfs zonder lokvoer. Als die beesten bij mijn aas langs willen komen, dan doen ze dat maar, maar wel uit vrije wil. Ik geef ze ook een faire kans om per omgaande weer te ontsnappen, want ik verwijder bij elk haakje de weerhaak. Ook gaat de eventueel gevangen buit niet de pan in, maar herkijgt het zijn/haar vrijheid.
Bon, ik ging vanmorgen dus, voor de eerste keer in -tig jaar in Nederland, vissen. Nog voor ik mijn eerste haakje uit mijn broekspijp verwijderd had - het was frisjes, dus had ik gelukkig voor het eerst sinds maanden een lange broek tot me genomen - stond er al een rood autootje met een getaande inzittende bij mijn stek aan de ZW-vaart. "De afgelopen weken was 't niks", deelde hij me mee, terwijl ik een tangetje zocht om dat verdomde haakje uit mijn broekspijp te peuteren. "Komde hier vaker?" "Nou, nee", antwoordde ik, "eigenlijk is dit de eerste keer sinds heel lang, dat ik weer ga vissen". "Nou, dan hadde wel beter weer uit kunne zoeken", was zijn repliek, terwijl hij een sjekkie rolde. "Nee, dat wordt niks", voegde hij eraan toe, wijzend op mijn overjarig gereedschap.
Ik liet hem in zijn autootje zitten en ging verder met mijn voorbereidingen, zo nu en dan schielijk omkijkend of hij er nog was en of hij op mij lette. Gelukkig niet. Na wat vers gekochte maaien, eh, maden, aan mijn angeltje geregen te hebben, kon ik me eindelijk wijden aan het zalig nietsdoen. Turen in het water, gedachten op nul en zeker niet gericht op school.
"En, vangt t un bietje?" Een tweede interessent meldde zich. "Nou nee, ik zit hier net, en ik vis niet zo vaak". "Nou, dat zie ik ook wel", repliceerde de toeschouwer. "Zeker lang geleden" dacht hij hardop. Mijn zin in vissen was in één klap over. "T is ook geen weer he", kwam er nog overheen. "Te veul wind, ge kunt oew dobbertje nauwelijks zien. En zo dicht bij de kaant....". "Ja", probeerde ik de zaak nog met een kwinkslag te redden, "mijn touwtje was niet langer". Hij barstte in lachen uit. "Hedde gij zo'n mooie koffer mee spullen en dat een touwtje van inne meter... Houdoe wor".
En hij ging. Op zijn brommertje op weg naar zijn volgende klets.
Ik heb het nog een half uurtje volgehouden en toen mijn spullen maar ingepakt, op weg naar een kop welverdiende warme koffie.
Dat was mijn eerste halve pré-pensioendag. Ik ben benieuwd hoe de rest ingevuld gaat worden en houd de lezer op de hoogte.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten