Niet de minsten in het duivenras.
Lawaaiig, agressief, misschien ook wel lekker in de duivensoep, maar bovenal meesters en meesteressen.
Het geklapwiek van de houtduiven die mijn tuin bevolken (het zijn er 4 zover ik heb kunnen waarnemen) houdt iedere vogel met een camera op afstand.
Vogel met een camera? Nou ja, zou kunnen.
Als ik in menselijke maatstaven gerekend, de kans had om van heel dichtbij te mogen genieten van meesters en meesteressen die elkaar op allerlei mogelijke manieren het hof proberen te maken en de liefde bedrijven - let wel, het is koud in die boom en het regent in die boom - dan zou ik niet twijfelen om die foto's te gelde te maken.
- Zie ik nu net één van de slachtoffers(?) voor me op het gras verschijnen. Gehavend, met een verenpak wat niet echt meer in de vouw zit, was dit het vrouwtje, het concurrerende mannetje of de fotograaf? We zullen het nooit weten, vrees ik. -
Kortom: het is feest in de tuin en het is herfst.
Het laatste warmhoudertje?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten