Muizenissen

Muizenissen.

Volgens Van Dale: getob over allerlei kleinigheden.

Dat kan wel zo zijn, maar een aantal van die kleinigheden kunnen een groot getob veroorzaken.

Laat ik mijn verhouding tot muizen duidelijk proberen te maken.

In de jaren vijftig was ik Melk-brigadier. Jawel, allerlei spreuken werden door door de melk-industrie tevoorschijn getoverd om de jonge na-oorlogse kinderen weer gezond te krijgen, blozende wangen aan te praten en dat moest met melk.

Met melk meer mans.

Drink per man driekwart-kan.

Dat waren enkele van die spreuken die het moesten doen.

Om de jeugd aan het melkdrinken te krijgen werd er een Melk-Brigade opgericht. Je kon dan als pre-tienertje melkbrigadier worden. Hoe dat exact in zijn werk ging ben ik vergeten, maar ik was er wel een. Mét insigne, als ik me niet vergis.

Door die Melk-Brigade werden prijzen uitgeloofd aan de dapperste MB-ers. Ik was er zo een. Mijn vader stuurde een berichtje aan de Melkbrigade.nl, al zal die toen niet zo geheten hebben en zal het berichtje van mijn vader schriftelijk, per PTT-post verstuurd zijn.

Hieronder een scan van het origineel gepubliceerde bericht in De Melkbrigadier.

Ik heb dus niets tegen muizen. Dat moge duidelijk zijn. Ze waren zelfs het begin van mijn foto-hobby. Door dit berichtje kreeg ik van de MelkUnie een Agfa Click-I cadeau. Mét flitser. Daardoor was ik jaren later in staat om de volgende foto op deze pagina te maken.

Muizen. Ze maakten ons het leven zuur, deze vakantie.

We maken al 25+ jaar gebruik van een caravan om op allerlei plekken in Europa onze vakantie door te brengen. In al die jaren hebben we slechts één vakantie last gehad van ongedierte. Het waren mieren die ons op een nacht wakker kriebelden. Mieren, die in kolonnes de caravan omsingelden en innamen. Daar hadden ze niet eens een paard voor nodig.

Ik kan je vertellen: dat was geen pretje. Het duurde dagen voor we de juiste tegenaanval gevonden hadden. Het was in Couches. Het was bloed- en bloedheet. We hebben de caravanpoten in bakken water gezet. Dat hielp niet. De mieren trokken in slagorde via de wielen de caravan in. Totdat we in een supermarkt een tube bestrijdingsmiddel vonden, waar de mieren gek op waren en de caravan voortaan links lieten staan. We smeerden een paar stenen rondom de kampeerplek met dat goedje in en warempel, ze bleven weg, de mieren en wij konden rustig verder met onze vakantie.

Maar dit keer was het anders.

We stonden op een camping in Zeeland.

Zondag waren vriend K met zijn vriendin I op bezoek. We hebben ontspannen gepraat over verleden en toekomst en hebben overheerlijk gegeten in restaurant " 't Kraaienest", op loopafstand van de camping.

Goed geslapen daarna ook en bij het ontbijt in de zonovergoten voortent bleek dat er een gat geknaagd was in het doosje van de hagelslag... en dat het etiket van de pindakaas het had moeten ontgelden...en dat het deksel van ....... en vul verder zelf maar in.

De zin in een gezellig ontbijt was in één klap over. MUIZEN, we hadden MUIZEN IN DE CARAVAN.

Dat was nog nooit vertoond, maar deze ontdekking luidde een in Wolphaartsdijk ongekende klopjacht op muizen in. Als eerste maatregel moest de hele voorraad levensmiddelen en eetgerei verhuizen naar veiliger, afgesloten oorden. De op de camping gesitueerde Spar-supermarkt verkocht lokvoer, waardoor de muizen binnen drie dagen zouden uitdrogen en bovendien bleek deze super te beschikken over een voorraad ouderwetse muizenvallen.

Er hadden allerlei bellen bij mij moeten gaan rinkelen, maar ik was zo naïef te denken dat deze kleine super deze artikelen voerde om extra service te verlenen. Achteraf gedacht heb ik dit soort moordwapens nog nooit bij de supers in ons eigen winkelcentrum gezien.

Goed, de dozen met overheerlijke, supergiftige korrels op strategische plaatsen neergezet en afgewacht wat er ging gebeuren. De eerste dag nog niets. Dozen bleven onaangeroerd, muizen waren er niet te zien en misschien viel het dus wel mee.

Totdat de dinsdagochtend aanbrak. Zo rond half 8 meende ik wat geritsel waar te nemen. Vogeltjes op het dak, was mijn eerste gedachte, de eksters waren immers ook al sinds half zes actief, tot ik echt wakker schrok. MUIZEN, ik hoorde het geknabbel van muizen. Ik zat rechtop in bed, meende meteen muizenpis te ruiken en ik ging op jacht. Geen muis te zien, maar wel de muizenkeutels. In de schoenenkast, in de bestekbak, onder de banken, in de pannenkast.

Vanaf dat moment hebben de muizen onze vakantie beheerst. Overdag hielden ze zich schuil en tegen de ochtend waren ze te horen en lieten ze zich niet storen door ons gestommel bij het aankleden.

Na twee dagen bleek dat de keutels van kleur veranderden. In plaats van bruin waren ze blauw en wij dachten dat dat een goed teken was. Eindelijk... het gif zou zijn werk gaan doen en we zouden weldra van het gespuis verlost zijn... dachten we.

Dat ging dus niet door. De vallen moesten in stelling gebracht worden. En ja hoor, in één ervan vingen we een van de lastposten.

Ahhhh, wat zielig....

Donderdagmorgen ging het knagen aan het isolatiemateriaal van de caravan weer gewoon door. Vallen weer op scherp, nog een doosje gif erbij en .... geen resultaat.

Lekker geslapen heb ik niet meer. Steeds mijn oortjes gespitst op het minste geringste geluid onder, achter of opzij van me.

Nu staat de caravan, geheel ontdaan van kussens en ander eetbaar materiaal, voor het huis. Voorzien van een ruime hoeveelheid worst in muizenklemmen en drie dozen verdelgingskorrels. De caravan is nog nog nooit zo schoon geweest. Alle stof, keutels, uitgevallen haren en broodkruimels is opgezogen. Morgenvroeg ga ik kijken of de Zeeuwse muizen de emigratie doorstaan hebben of dat ze eieren voor hun geld gekozen hebben en op de camping gebleven zijn.

Dat wordt spannend, maar in ieder geval voorafgegaan door een rustige nacht.