Enkele maanden geleden maakte ik een begin met onderstaande column.
Laat ik eens gaan schrijven over de grote wereld in plaats van mijn eigen bekrompen schoolwereldje een prominente plaats in mijn Blog te geven.
Bijvoorbeeld over Berlusconi, de nieuwe keizer van Italië. De perfecte opvolger van de immer corrupte Romeinse keizers van weleer. Alleen maar uit op hun eigen eer, geld, vrouwen en roem en daarbij geen enkel (on)geoorloofd middel schuwend.
Maar niet Berlusconi. Hij verkoos een telefoongesprek boven de ontmoeting op de rode loper. Bellend met een waarschijnlijk gestolen mobieltje verliet hij zijn waarschijnlijk gestolen limousine om aan de oever van de scheidslijn tussen zijn gehate Duitsland en Frankrijk zijn vriendin van de onmacht van Frau Merkel kond te doen. Hij zal zijn gesprek wel geëindigd zijn in een: “Te amo” of zoiets dergelijks. Nog net geen middelvinger opstekend naar zijn Europese en overzeese NAVO-collega’s.
Wat jammer dat het mooie Toscane in Italië ligt. Ik zou er zo graag eens heen gaan. Maar zolang een caesar daar de corruptie preekt, doe ik het niet.
En zo begint mij ook steeds meer het gevoel van een corrupt, slijmerig Frankrijk te besluipen.
Die Sarkozy heeft wel iets van Berlusconi. Heeft ook een te keizerlijk gevoel over zich en omarmt en streelt wel heel erg zijn mede-keizer, imiteert hem zelfs.
Het nu dan:
De keizer krijgt zijn rechters tegen. Diegenen die hij altijd tot corruptie wist te bewegen, hebben in één keer hun gezonde verstand herkregen.
Niks onschendbaar, niks niet betalen. Gewoon een gewone corrupte Italiaan die zich, als alles doorgaat, voor de rechter moet verantwoorden als ieder ander.
Wat zal hij de laatste dagen slecht geslapen hebben. En ik gun het hem.
Net zoals ik hem de daaropvolgende straf gun.
Kan ik eindelijk naar Toscaneen weet ik opeens weer waarom ik me altijd tegen gezag verzet heb.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten